W anglojęzycznych czasopismach, a ostatnio nawet w niemieckich i francuskich publikacjach odnaleźć można słowo flatform, w odniesieniu do podeszwy, która jest jednocześnie płaska (ang. flat) jak i uniesiona na platformie (ang. platform). W połączeniu tych dwóch założeń (i dwóch słów) otrzymaliśmy flatformy.

Nie jest to wynalazek nowy. Już od dawna projektanci starali się dodać nam kilka centymetrów wzrostu bez zmuszania nas do chodzenia na wysokich obcasach. Model przedstawiony na zdjęciu powyżej pochodzi z kolekcji marki Bronx jeszcze z sezonu lato 2009!

Ale Bronx zawsze wychwytuje trendy, gdy jeszcze święcą one triumfy na wybiegach. O wiele dłużej adaptuje je "ulica", czyli segment Street Fashion. I bardzo słusznie!

Nowe trendy często wypadają wręcz śmiesznie w zestawach tzw. fashion victims, ale wcale nie z ich winy. Nie ze względu na nieumiejętne łączenie stylów, bo to się niemal nigdy nie zdarza. Błędem jest nie branie pod uwagę dla kogo jest ta nowość, a komu dany fason nie sprzyja.

Flatformy nie będą wyglądały dobrze na bardzo szczupłych nogach. Szczególnie nie polecam ich nastolatkom, których jeszcze rosnące na długość i bardzo chude nogi pozostają w minimalnym kontraście z samym rozmiarem stopy, który już zdążył zbliżyć się do "dorosłego". Jaskrawym przykładem jest Elle Fanning, której stopy wydają się nieproporcjonalnie duże w flatformach Chanel Couture, a całe nogi dość niezgrabne...

Szczupłe nogi wyglądają w nich dobrze tylko pod jednym warunkiem: cała sylwetka musi być bardzo "długa". W przeciwnym przypadku niezależnie od kreacji buty dodadzą niepotrzebnego ciężaru. Natomiast właścicielki pełniejszych łydek mogą odetchnąć z ulgą.

Najbezpieczniej jest wybierać flatformy w kolorach cielistych, nosić je do szortów lub spodni, albo spódnic kończących się kilka centymetrów nad kolanem lub wyżej.